Nie pytaj, co 2017 może zrobić dla ciebie, ale co ty możesz zrobić dla 2017

9045243332_c8d5964500_c

Grafika na licencji CC autorstwa: ffaalumni.

Dzisiaj będzie smętnie i moralizatorsko. Koniec roku to czas podsumowań i postanowień. 2016 dał nam wszystkim zdrowo popalić. Problem w tym, że głównie na odległość – bo i jaki wpływ mieliśmy na fakt, że zmarł Alan Rickman czy na wynik wyborów w Stanach Zjednoczonych? W takiej sytuacji człowiek czuje głównie smutek i bezsilność. Nic dziwnego, że pod koniec roku facebookowe ściany zalały głównie życzenia, żeby 2016 już się wreszcie skończył.

Jednak patrząc na te teksty, odniosłam trochę wrażenie, że patrzymy na sprawę ze złej strony. Mamy wobec 2017 postawę nieco roszczeniową – modlimy się (metaforycznie), żeby był dobry i zagwarantował nam pomyślność i spokój ducha, niczym jakieś pomniejsze bóstwo. A przecież to, czy będzie dobry, w dużej mierze zależy od nas samych. A konkretnie – od tych, którzy nas otaczają. Podobnie z postanowieniami noworocznymi – chcemy być ładniejsi, szczuplejsi, czasami mądrzejsi, i rzucić nałogi. Wielu ludzi postanawia, że będzie lepiej traktować siebie samego. Ja również się do tej grupy zaliczam. Ale znów – skupiamy się głównie na sobie. I to jest w sumie bardzo egoistyczne.

Żyjemy w dziwnym przekonaniu, kreowanym głównie przez media i serwisy społecznościowe, że człowiek człowiekowi wilkiem. Zwłaszcza ostatnio, zwłaszcza w Polsce, w której ludzie podzielili się na lewaków i „prawdziwych patriotów”, stojących po dobrej i złej stronie barykady (oczywiście punkt widzenia zależy od punktu siedzenia). W tym roku spędziłam sporo czasu za granicą, wśród zupełnie obcych sobie ludzi, na pomocy których musiałam do pewnego stopnia polegać i zdałam sobie sprawę, że ich życzliwość jest dla mnie zaskoczeniem. Dlaczego spodziewamy się po obcych najgorszego? Bo tak nam podpowiadają gazety, w których pisze się tylko o morderstwach, wojnach i głupocie rodzaju ludzkiego. Rzadko kiedy mamy szanse poczytać o sukcesach, dobroci, życzliwości. A przecież ona istnieje. Ludzie codziennie sobie pomagają, uśmiechają się do siebie i dbają o siebie nawzajem na milion różnych sposobów.

I dlatego postuluję, żebyśmy w 2017 zamiast o sobie, myśleli o innych.

Sposobów na to, żeby komuś pomóc, jest bardzo wiele. Najłatwiejszym jest chyba przekazanie pewnej sumy pieniędzy na konto takiej czy innej fundacji. Potrzebujących jest mnóstwo. Można pomagać ludziom, na przykład ofiarom wojny w Syrii czy konfliktu na Ukrainie, za pośrednictwem PCK lub PAH (za ich pośrednictwem możemy również pomóc ofiarom suszy w Somalii czy zorganizować obiad dla polskich dzieci). Można wziąć udział w zbiórkach pieniędzy w serwisach w rodzaju siepomaga.pl i dać odrobinę nadziei ludziom chorym na nowotwory i inne ciężkie choroby. Można pomóc zwierzętom. Ja na przykład stosunkowo często wpłacam niewielką kwotę na konto Fundacji Igliwiak, która jest miejscem z tragicznym PR-em, ale jednocześnie człowiek, który ją prowadzi, jest wyjątkowo zdeterminowany, żeby pomagać jeżom.

Jeśli ktoś woli przeznaczyć swoje pieniądze na bardziej wzniosłe cele, na przykład promocję kultury, to serdecznie polecam patronite.pl i wsparcie naszych współblogerów, na przykład Kiciputka, Zwierza Popkulturalnego czy Mistycyzm Popkulturowy. W tym wypadku wystarczy naprawdę kilka złotych miesięcznie, żeby komuś ułatwić i umilić życie.

A co w sytuacji, kiedy ktoś nie ma pieniędzy? Wtedy można służyć czasem. Praca w wolontariacie niekoniecznie oznacza trwałe zobowiązania. Można pomagać rozmaitym fundacjom z doskoku, od czasu do czasu coś tłumacząc, udzielając się przy organizacji konkretnego wydarzenia lub służąc poradą. Chwilowo mam własne, bardzo absorbujące małe dzieci, ale kiedy trochę podrosną, chciałabym zaangażować się w projekt Big Brother Big Sister, który polega na stworzeniu relacji mentorskiej z dzieckiem o podobnych zainteresowaniach, ale z biedniejszego środowiska. Podobnych możliwości jest mnóstwo. Warto udzielać się w lokalnych NGOsach albo chociażby we wspólnocie mieszkaniowej. To okazja, żeby poznać sąsiadów, zmienić na lepsze najbliższe otoczenie, pomóc komuś, a kiedyś, być może, również skorzystać z pomocy.

A jeśli ktoś nie ma ani czasu, ani pieniędzy? Postarajmy się po prostu być dla siebie milsi – powiedzmy komplement obcej osobie, powstrzymajmy się od sarkastycznej uwagi, uśmiechajmy do ludzi w metrze. Niekoniecznie codziennie, ale – częściej niż dotychczas. Już samo to sprawi, że będzie nam lepiej, milej i mniej smutno.

I właśnie tego nam wszystkim życzę w 2017.

PS. Piszę to wszystko również dlatego, że w wyniku nieszczęśliwego wypadku jeden z moich sąsiadów stracił w Sylwestra cały dobytek. Jest to człowiek, który wiele robił dla lokalnej społeczności – organizował imprezy sportowe, zajęcia dla dzieci, angażował się w działalność organizacji pozarządowych. I to wszystko się w pewnym sensie opłaciło. Ludzie, którzy poznali go przy tej czy innej okazji, słyszeli o jego działaniach, zbierają dla niego i jego rodziny rzeczy, organizują zbiórkę pieniędzy. Warto być życzliwym dla innych i żyć w świecie, gdzie inni nam pomogą. Tylko tyle i aż tyle możemy dla siebie zrobić.

3 comments

  1. Warto też dodać, że 2016 rok był rokiem, kiedy USA wydały na cele charytatywne czy pomoc humanitarną najwięcej w historii 🙂 Także więc tak, warto pomagać!

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s